سرطان مری ؛ از شناخت علائم تا مسیر درمان

انتخاب بهترین مسیر درمان برای سرطان مری، کاملا به عواملی مانند شرایط کلی جسمانی بیمار، مرحله پیشرفت بیماری و محل دقیق قرارگیری تومور در طول مری بستگی دارد. تیم پزشکی متخصص پس از بررسی دقیق نتایج تصویربرداری‌ها و آزمایش‌ها، معمولا از روش‌های زیر به تنهایی یا ترکیبی (درمان چندوجهی) برای مهار تومور و نابودی سلول‌های درگیر استفاده می‌کنند:

• عمل جراحی (ازوفاژکتومی)؛ در مراحل اولیه که تومور هنوز به اعضای دیگر گسترش پیدا نکرده، جراحی اصلی‌ترین اقدام برای درمان است. در این روش، پزشک جراح بخش درگیر مری و غدد لنفاوی مشکوک مجاور آن را برمی‌دارد و با استفاده از بخشی از معده یا روده، مسیر گوارشی را مجددا پیوند می‌زند تا توانایی غذا خوردن بیمار حفظ شود.
• شیمی‌درمانی و پرتودرمانی؛ استفاده از داروهای بسیار قوی و تابش اشعه‌های پرانرژی که اغلب در کنار هم استفاده می‌شوند. این روش‌ها معمولا قبل از جراحی برای کوچک‌تر کردن بافت تومور، یا پس از عمل برای از بین بردن سلول‌های سرطانی باقی‌مانده و جلوگیری از عود بیماری تجویز می‌شوند. در تومورهای بخش بالایی مری یا بیمارانی که شرایط جراحی ندارند، این روش‌ها به ‌عنوان روش اصلی درمان کاربرد دارند.
• ایمونوتراپی (ایمنی‌درمانی)؛ یک روش نوین و امیدبخش که سیستم ایمنی طبیعی بدن را بیدار و تقویت می‌کند. از آنجا که سلول‌های سرطانی گاهی می‌توانند خود را از دید گلبول‌های سفید پنهان کنند، داروهای ایمونوتراپی به سیستم ایمنی کمک می‌کنند تا این سلول‌های مهاجم را به ‌درستی شناسایی کرده و به آن‌ها حمله کند. این روش بیشتر در مراحل پیشرفته بیماری کاربرد دارد.
• درمان هدفمند (تارگت‌تراپی)؛ برخلاف شیمی‌درمانی که ممکن است روی برخی سلول‌های سالم هم تاثیر بگذارد، داروهای هدفمند بسیار هوشمندانه عمل می‌کنند. آن‌ها به طور مستقیم نقاط ضعف یا پروتئین‌های خاص روی سلول‌های سرطانی را شناسایی کرده و با مسدود کردن آن‌ها، جلوی رشد و تکثیر تومور را می‌گیرند، در حالی که کمترین آسیب را به بافت‌های سالم بدن وارد می‌کنند.
• روش‌های تسکینی؛ تمرکز این بخش از درمان، فارغ از مرحله بیماری، روی بهبود کیفیت زندگی و کاهش دردهای جسمانی است. در مراحل پیشرفته، اقداماتی مانند قرار دادن یک لوله توخالی (استنت) در مری برای باز نگه داشتن مسیر، یا استفاده از لیزرتراپی برای باز کردن انسدادها انجام می‌شود تا بیمار بتواند راحت‌تر غذا بخورد و احساس آرامش بیشتری داشته باشد.